ಕೋವಿಡ್ ಎರಡನೇ ಅಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.ಈ ಅಲೆಯನ್ನು ಅನೇಕರು ಮೆಟ್ಟಿನಿಂತು ಎದುರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಗೆದ್ದವರ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಾದರ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಗೆಲವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಲಿ. ಕರೋನಾ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ ಯಾವ ರೋಗ ಬಂದರು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದಾಗ ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.

60 ಸೆಕೆಂಡ್ ನಲ್ಲಿ 60 ಯೋಚನೆ

ಹೋದ ವರ್ಷ (2020) ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ತರಹ ತರಹದ ಅಡಿಗೆ  ಮಾಡಿದ್ವಿ  ಅಲ್ವಾ. ಹಾಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೆ ಪಾನಿಪುರಿ ! ಆ ದಿನ  ಭಾನುವಾರ  ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲರೂ ಖುಷಿ ಯಾಗಿ  ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನೋಕೆ  ರೆಡಿ ಆದ್ವಿ. ನಾನು ಪಾನಿಪುರಿ ಎಲ್ಲ ರೆಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು  ಒಬ್ಬೊಬ್ರಿಗೆ ಪ್ಲೇಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟೆ. ಮನೋಜ್( ನನ್ನ ಪತಿ), ಕ್ಷಿತಿಜ್,  ಆರ್ಯ ( ಮಗ, ಮಗಳು) ಎಲ್ರೂ ” ತುಂಬಾ   ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಮ್ಮ” ಅಂತ ತಿಂದರು.  ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್  ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ . ಒಂದು ಪಾನಿಪುರಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೊಂಡೆ ಯಾಕೊ ಏನೋ  ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್  ಅನ್ನಿಸ್ತು.   ಇನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ  ಚಟ್ನಿ ಹಾಕೋಬೇಕೇನೋ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಟ್ನಿ  ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ,  ಆದ್ರೆ ಏನು ರುಚಿ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ.  ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವೀಟ್ ಹಾಕೊಂಡೆ ಅದೂ ಯಾಕೋ ರುಚಿ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ  ಕೊರೋನ ಇರೋದರಿಂದ  ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚನೆ ಶುರು ಆಯಿತು.  ಏನೊ ಹೊಗ್ಲಿ ಬಿಡು  ನಾಳೆ  ಸರಿ ಹೋಗಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ.

ಮರುದಿನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ   ದೇವರ ಪೂಜೆ  ಮಾಡೋವಾಗ  ಊದಿನ ಕಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚಿದೆ.  ಪ್ರತಿ ದಿನ ಘಮ ಘಮ ವಾಸನೆ ಬರೋ  ಊದಿನ ಕಡ್ಡಿ  ಏನೂ ವಾಸನೆಯೇ  ಬರಲಿಲ್ಲ. ಏನಪ್ಪ ಇದು ಅಂತ  ಕ್ಷಿತಿಜ್ ನ   ಕರೆದು ಕೇಳಿದೆ ನಿನಗೆ ಊದಿನ್ಕಡ್ಡಿ  ವಾಸನೆ  ಬರ್ತಿದೆಯ ಅಂತ,  ಆವನು ಹೌದು  ಅಂದ.  ಸರಿ ನನ್ನ ಡೌಟ್  ಇನ್ನೂ  ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತು . ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಡಾಕ್ಟರ್ ಜಿತೇಂದ್ರ ಗುಪ್ತ ಅಂತ ( ಜಿತೇನ್ ಅಂತ ಕರೀತೀವಿ) .ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಕೊರೊನ ಪೇಷಂಟ್ ಗಳನ್ನ  ಟ್ರೀಟ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ.   ಆವರಿಗೆ  ಮೊದಲು ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡ್ದೆ , ನಾನು ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾ ಅಂತ.      ನನ್ಗೆ ಬೇರೆ ಏನೂ symptoms  ಇರಲಿಲ್ಲ, ಜ್ವರ,  ನೆಗಡಿ, ಕೆಮ್ಮು, ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಟೇಸ್ಟ್ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮೆಲ್ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕೊರೋನ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಸಿಬಿಡು ಅಂದ್ರು.

ಪಾಸಿಟೀವ್ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಆ ಕ್ಷಣ

ಆಮೇಲೆ 3  ದಿನದಲ್ಲಿ ಬಂತು  ನೋಡಿ ರಿಸಲ್ಟ್ ! ಪಾಸಿಟೀವ್!! ಒಂದೇ  ಸಲ ಶಾಕ್ ಆಯಿತು.. ಒಂದು  ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ  ಏನಪ್ಪ ಅಂತ  ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಟಿವಿ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಒನ್ ಮಿನಿಟ್ ನಲ್ಲಿ  60 ನ್ಯೂಸ್ ಅಂತ   ತೋರಿಸ್ತಾರಲ್ಲ ಹಂಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು  ಮಿನಟ್ ನಲ್ಲಿ    ಏನ್ ಏನ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಚನೆಗಳು flash ಆಗೋಕೆ ಶುರು ಆಯಿತು.  ಯಾವ ರೂಂ ನಲ್ಲಿ quarantine ಆಗಬೇಕು? ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆಗಬೇಕಾ? ಹುಡುಗರನ್ನ ಯಾರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?  ಅವರಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಹೇಗೆ  ಮಾಡೋದು? ಅಣ್ಣ ಅಮ್ಮನ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾ ಬೇಡವಾ?ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಹೇಗೆ ಮಾಡೋದು? ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಜಾಸ್ತಿ ಆದರೆ ಏನ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು? ಮೆಡಿಕಲ್ ಇನ್ಶುರೆನ್ಸ್ ಕವರ್ ಆಗುತ್ತಾ? ಹೀಗೆ 28 ಪ್ರಶ್ನೆ ಗಳು ತಲೆಯಲ್ಲಿ .

ಮನೋಜ್ ನಂಗೆ ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟು ನೀನು ಏನೂ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ ಅಂದ್ರು. ಜಿತೇನ್  ಅವರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ್ರು ಏನೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡ ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ನೋಡ್ಕೊತೀನಿ.  ಏನೂ ಸಿಂಪ್ಟಮ್ಸ್ ಇಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ವಾರಂಟೈನ್ ಆಗು ಅಂದ್ರು. ಏನಾದ್ರೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅನ್ನಿಸಿದ್ರೆ ನಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡು ಅಂದ್ರು.

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಪವನ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ನಮ್ಮ ತಳಮಳ ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿರ್ಬೇಕು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಫೋನ್ ಕೂಡ ಬಂತು ಅವರಿಂದಲೂ ನಮಗೆ ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅವರೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದರಿದರು ಆದ್ರೆ ನಾನೇ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದೆ.

ಇನ್ನು ನೆಕ್ಟ್ ಸ್ಟೆಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ರೂಂ ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನನ್ನು ರೆಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೇ ವಾಸ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ.  ಹುಡುಗರಿಗೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರಬೇಡಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.  ಪಾಪ ಅವರೇ ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ್ರು ” ಅಮ್ಮಾ ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ನಮಗೆ ಹೇಳು ಅಂದ್ರು” ಆರ್ಯ 5 ವರ್ಷದವಳು, ಅವಳು ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ. ಅವಳದೇ ಯೋಚನೆ ಇತ್ತು ಆದ್ರೆ ಅವಳು ತುಂಬಾನೇ ಸಹಕರಿಸಿದಳು. ನನ್ನ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು ಅನ್ಸಿದ್ರೆ ಫೇಸ್ ಟೈಮ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು.

ಅಮ್ಮ ಅಣ್ಣ ನಂಗೋಸ್ಕರ  ಎಲ್ಲಾ ದೇವರಿಗೆ  ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ರು.
ದಿನಾ ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತ ಇದ್ರು.  ಪವನ್, ನಯನಾ ಕೂಡ ದಿನವೂ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸ್ತಿದ್ರು. ನಮ್ಮ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ದಿನಾ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಂದು ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಮನೋಜ್ ನಂಗೆ  ಮೂರು ಹೊತ್ತೂ ಟೆಂಪ್ರೇಚರ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡು,  ಆಕ್ಸಿ ಮೀಟರ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡು ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸ್ತಿದ್ರು.  ಟೈಮ್ ಟೈಮ್ ಗೆ ಊಟ ತಿಂಡಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ರು.  ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ರು.

ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಸಿಂಪ್ಟಮ್ಸ್ ಗಳು ಇಲ್ಲವಾದುದರಿಂದ ಬರೀ ವಿಟಮಿನ್ D  ವಿಟಮಿನ್ C ಮತ್ತು ಝಿಂಕ್ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ತಗೋಳ್ಳಿಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ರು ಡಾಕ್ಟ್ರು . ಅಮ್ಮಾ ಕೆಲವು ಮನೆ ಔಷಧಿ ಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ್ರು. ದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟೀಮ್ ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ. ಹಣ್ಣುಹಂಪಲು ತಿಂತಿದ್ದೆ. ಆಫೀಸ್ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ.  ಅರಿಶಿನ ಬಳಸ್ತಿದ್ದೆ.  ಬೇಜಾರಾದ್ರೆ Nerflix ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ, ಇಲ್ಲ ಹಾಡು ಕೇಳ್ತಿದ್ದೆ.  ಒಂದು ರೀತಿಯ staycation   ಆಗಿತ್ತು ನನಗೆ.  ಟೈಮ್ ಟೈಮ್ ಕಾಫಿ ,ತಿಂಡಿ ,ಊಟ ಸಪ್ಲೆ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಮಜವೋ ಮಜಾ…..:-) ಮಕ್ಕಳು ಪಾಪ ಫೇಸ್ ಟೈಮ್ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡಿಸ್ತಿದ್ರು.  ಅವರುಗಳನ್ನು ಮನೋಜ್
ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ರು. ಒಂದು ದಿನ ಆರ್ಯ ನನಗೆ ಅಮ್ಮ… ಡ್ಯಾಡಿಗೆ ಜಡೆ ಹಾಕೋಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅದನ್ನ ಕೇಳಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕೆ . ಹೀಗೇ ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಟೈಂ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು ಹುಡುಗರು.

quarantine ನಡುವೆಯೇ ಬಂತು ಮಗನ ಬರ್ತ್ ಡೇ

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗನ ಬರ್ತಡೇ ಬಂತು ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಲ  ನಾನು ಅವನ ಬರ್ತಡೇ ಗೆ ಏನೂ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ ವಲ್ಲಪ್ಪಾ ಅಂತ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು.  ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಒಂದು  ಐಡಿಯಾ ಬಂತು.  ಯಾಕೆ  Drive through birthday  ಮಾಡ್ಬಾರ್ದು ಅಂತ. ಸ್ವಲ್ಪ ಯಾರ್ಡ್ ಡೆಕೊರೇಶನ್ಸ್ ಗಳನ್ನ  ಅಮೆಜಾನ್ ನಿಂದ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದೆ. ಮನೋಜ್  ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಡೆಕೊರೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ರು.  ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಿದ್ವಿ ” ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಗನ ಬರ್ತ್ ಡೇ ವಿಶ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡಿ” ಅಂತ ( USA ನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ  ಕಾರ್  ಹಾರ್ನ್  ಮಾಡಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ )  ಆದ್ರೆ ಅವತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಕಾರುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಹಾರನ್ ಮಾಡಿ ಕ್ಷಿತಿಜ್ ಗೆ ವಿಶ್ ಮಾಡಿದ್ರು.

ನಮ್ಮ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಕೇಕ್ ಮತ್ತೆ  ಗಿಫ್ಟ್ ತೊಗೊಂಡು ಬಂದ್ರು. ಎಲ್ಲಾ ಮನೆಯ ಹೊರಗಿನ ಗಾರ್ಡನ್ ನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸೆಲೆಬ್ರೇಷನ್ ಮಾಡಿದ್ರು.  ನಾನು ದೂರದಿಂದ  ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿದೆ .ಕ್ಷಿತಿಜ್ ಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಹೊಸ ತರಹ  ಬರ್ತಡೇ ಸೆಲೆಬ್ರೇಷನ್ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಆಯ್ತು. ಅವನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೆಲ್ಲಾ ಕಾರ್ ನಿಂದ  ವಿಶ್ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡ್ಸಿ ಹೋದ್ರು. ಹೀಗೆ ಮುಗಿಯಿತು ಹದಿನಾಲ್ಕು ದಿನ.

ಹಿರಿಯರ ಆಶೀರ್ವಾದ,  ಕಿರಿಯರ ಪ್ರೀತಿ, ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಸಹಕಾರದಿಂದ ನಂಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಆಗದೆ ಬೇಗ ಕ್ವಾರಂಟೈನ್ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದೆ.  ಆಮೇಲೆ CT ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮತ್ತು ಎಕ್ಸ್ ರೇ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಸಿ ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುಣ ಆಗಿದೆ ಅಂತ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡ್ವಿ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ  ಒಂದು ಇದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು  ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ.  ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ಒಳ್ಳೆಯ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತೆ.  ಎಂತಹ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಸದೆ ಬಡಿಯಬಹುದು. ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಗಂಡ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ , ಅಣ್ಣ , ಅಮ್ಮ,  ತಮ್ಮನಿಗೆ,  ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಡಾಕ್ಟರಿಗೆ ಸದಾ ಚಿರರುಣಿ. 

ಕೊರೋನಾ ಗೆದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಕಥೆಯನ್ನು [email protected] ಗೆ ಇ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ. ಸೂಕ್ತವಾದುವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗುವುದು

ಕೋವಿಡ್ ಎರಡನೇ ಅಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.ಈ ಅಲೆಯನ್ನು ಅನೇಕರು ಮೆಟ್ಟಿನಿಂತು ಎದುರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಗೆದ್ದವರ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಾದರ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಗೆಲವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಲಿ. ಕರೋನಾ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ ಯಾವ ರೋಗ ಬಂದರು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದಾಗ ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.

Nobody thought that I will get covid

ಕೋವಿಡ್ ಮೊದಲ ಅಲೆ  ಬಂದಾಗಲೇ ನಾವು ಎಲ್ಲಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ತಾಯಿದ್ವಿ.  ಕೋವಿಡ್  ಶಿಷ್ಟಾಚಾರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ (protocols)  ಫಾಲೋ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ.ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕ್ಕೊಳೋದು, ಸೋಷಿಯಲ್ ಡಿಸ್ಟೆನ್ಸಿಂಗ್ ಎಲ್ಲಾನೂ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡ್ವಿ we are safe ಅಂತ.

ಅವತ್ತಿ ಏಪ್ರಿಲ್ 4 .ಭಾನುವಾರ .ಮನೆ ಸಮೀಪದ ಆಸ್ಪತ್ರೇಲೆ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್ ಹಾಕಿಸ್ಕೊಂಡೆ .ಆಮೇಲೆ  ಜ್ವರ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ
ಗೊತ್ತಿದ್ದ   ಕಾರಣ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ಸ್ ತಗೋತಾ ಇದ್ದೆ. ಎರಡು ದಿನವಾದ್ರೂ  ಜ್ವರ ಕಮ್ಮಿನೇ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ . ಮೂರು ದಿನ, ನಾಲ್ಕು ದಿನ, ಐದು ದಿನವೂ ಆಯ್ತು.  ಆದಿನ ಶನಿವಾರ. ನಂಗೆ ಜಾಸ್ತಿನೇ ಜ್ವರ ಇತ್ತು.  ಮೈ ಕೈ ನೋವೂ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು ಹಾಗೇ vomitting sensation ಸಹ ಇತ್ತು.   ಹಾಗಾಗಿ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ಗೆ ಅಡ್ಮಿಟ್  ಆಗಿಬಿಡೋಣ, ಅಲ್ಲಿ  ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಕೊಟ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ  ಸುಸ್ತು, vomiting ಎಲ್ಲಾ ಕಮ್ಮಿ ಆಗಬಹುದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋದ್ವಿ.

ಅಡ್ಮಿಟ್   ಆಗೋದಾದ್ರೆ ಆಗಿ ಅಥವಾ  ಕೋವಿಡ್ ಟೆಸ್ಟ್  ಮಾಡಿಸಿದ ನಂತರ   ಬಂದು ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆಗಿ.  ಆದ್ರೆ  ಟೆಸ್ಟ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಪಾಸಿಟೀವ್ ಬಂದ್ರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ   ಕೋವಿಡ್ ಗೆ ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕೊಡಲ್ಲ ಅಂತ ಅಲ್ಲಿನ   ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ರು.   “ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ವೀಕ್ ನೆಸ್  ಇದೆ ಹಾಗೇ vomiting ಸಹ ಜಾಸ್ತಿ ಇದೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಅಡ್ಮಿಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ನಾನು ಡಾಕ್ಟರ್ ನ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಅವರು ಒಪ್ಪಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೇ ದಿನ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆದೆ.  ಅವತ್ತೇ ಕೋವಿಡ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಕೂಡ ಮಾಡಿದ್ರು, ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಹಾಕಿದ್ರು , chest x –  ray ನೂ ತೆಗೆದರು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10 ಗಂಟೆಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ರೌಂಡ್ಸ್ ಗೆ ಬಂದಾಗ ಹೇಳಿದ್ರು ನಿಮ್ಮ ಟೆಸ್ಟ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಪಾಸಿಟೀವ್ ಅಂತ!!  Really it was a shock to me and to my family.  Nobody thought that I will get covid. ಆಗ ಯೋಚನೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ನವರು ಕೋವಿಡ್ ಗೆ ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕೊಡೋಲ್ಲ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಆಗಿ ಅಂದ್ರು. ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ಯಾನಿಕ್ ಆಯ್ತು.  ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿದ್ವಿಬೆಡ್ ಸಿಗುತ್ತಾ  ಅಂತ .ಎಲ್ಲೂ ಖಾಲಿ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.  ಇಲ್ಲಿಂದ 3 – 4 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಒಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಡ್ ಇದೆ ಅಂತ ತಿಳಿಯಿತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬಂದವರಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಎಂದರು. 

ಆ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಗೌರ್ನಮೆಂಟ್ ಗೈಡ್ ಲೈನ್ಸ್ ಪ್ರಕಾರ ಕೋವಿಡ್ ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಆ ದಿನದಿಂದಲೇ  ಶುರು ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾರೆ ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯವರೇ ಹೇಳಿದ್ರು .  ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಆ ದಿನವೇ ಕೋವಿಡ್ ವಾರ್ಡಿಗೆ  ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆದೆ.   ರಾತ್ರಿನೇ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು.  ಅಲ್ಲಿಯ ಡಾಕ್ಟರ್ಸ್,  ಸ್ಟಾಫ್ ನರ್ಸ್ ಗಳೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಸಪೋರ್ಟಿವ್ ಆಗಿದ್ರು. ರಾತ್ರಿಯಿಂದ್ಲೇ ನನಗೆ ಫ್ಯಾಬಿ ಫ್ಲೂ ಮಾತ್ರೆ   ಕೊಟ್ರು, 34  ಮಾತ್ರೆಗಳ  ಕೋರ್ಸ್ ಅದು. ಆಂಟಿ ಬಯಾಟಿಕ್ ಸಹ ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿ ಆಗೋಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಟಿವಿ  ನೋಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವ  ಹಾಡುಗಳನ್ನು  ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಕಾಮಿಡಿ ಶೋಸ್ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

ಮೊದಲ  5 ದಿನ ಜ್ವರ ಇತ್ತು.  ಪ್ಯಾರಸಿಟಮಾಲ್ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಕೊಡೋರು.  ಡಾಕ್ಟರ್ಸ  2  – 3 ರೌಂಡ್ಸ್  ಬರೋರು.     ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗ್ ಡಾಕ್ಟರ್  ಪ್ರತಿದಿನ  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10 ರಿಂದ  – 10.30ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ  ಬಂದು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋರು.

4ನೇ ದಿನದಿಂದ ನನಗೆ Remdesivir ಶುರುಮಾಡಿದರು.  7ನೇ ದಿನದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹ ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲು ಶುರುವಾಯಿತು.  ಆಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ರು improve ಆಗ್ತಾ ಇದೀರ , ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನ ಅಷ್ಟೆ ಅಂತ. ಆರು ದಿನದ ಮೇಲೆ  remdesivir ಜೊತೆ ಆಂಟಿ ಬಯಾಟಿಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾನು ಇಂಪ್ರೂವ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಇಷ್ಟು ಮೆಡಿಸಿನ್ ತಗೋತಾ ಇದ್ನಲ್ಲ ತುಂಬಾನೇ ಹಸಿವು ಆಗೋದು. ಸಮತೋಲನ ಆಹಾರ  ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು . ಅದನ್ನು  ಆಸ್ಪತ್ರೆಯವರೇ ಅರೇಂಜ್ ಮಾಡಿದ್ರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಫಾಸ್ಟ್ ,ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ರಾತ್ರಿ, ಚಪಾತಿ , ಪಲ್ಯ, ಅನ್ನ, ರಸಂ , ಸಾಯಂಕಾಲ ಫ್ರೂಟ್ಸ್  ಹೀಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ ಕೊಟ್ಟರು.

ಹತ್ತರಿಂದ ಹನ್ನೊಂದು ದಿನ ಇದ್ದೆ  ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ.  ಮೊದಲು ನಾನು  4 ಲೀಟರ್ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಮೇಲಿದ್ದೆ.  Almost 7 ದಿನ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಮೇಲೇ ಇದ್ದೆ .  ಆಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ 2 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಕೊಡೋದು ಮತ್ತೆ  ತೆಗೆಯುವುದು ಹೀಗೆ ಮಾಡೋರು. ನಂತರ 2 ಲೀಟರ್ ಗೆ ಇಳಿಸಿದರು. ಕೊನೆಯ ಮೂರು ದಿನ  ಆಕ್ಸಿಜನ್  ಇಲ್ಲದೆ ಟ್ರೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ರು.

ದಿನವೂ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಮನೋಧೈರ್ಯ, ಮನೋಬಲ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು.
ಈ ಕೋವಿಡ್ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮಾತೇ ಆಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವಾತಾವರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂತೂ ಎಲ್ಲರ ಹಾರೈಕೆಯಿಂದ ನಾನು ಕೋವಿಡ್ ನಿಂದ ಹುಷಾರಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಈಗಲೂ ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕೇರ್ ಫುಲ್ ಆಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ಅನುಭವದಿಂದ ಎಲ್ರಿಗೂ  ಹೇಳುವುದು ಏನಂದ್ರೆ ಕೋವಿಡ್ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೆದರಬೇಡಿ.  ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೊಡೋ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ,  ಪೂರಕ ಔಷಧಿಗಳು, ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಹಣ್ಣು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಬಳಸಿ.

14 ದಿನಗಳು ಮುಗಿದು ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಡ್ವೈಸ್ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ  ಕ್ವಾರನ್ಟೈನ್  / ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಾನು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ಕೋವಿಡ್ ಅನುಭವದ ಲೇಖನ ಮುಗಿಸುತ್ತಿರುವೆ. 

ಕೊರೋನಾ ಗೆದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಕಥೆಯನ್ನು [email protected] ಗೆ ಇ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ. ಸೂಕ್ತವಾದುವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗುವುದು